MANIAC

orixe da recensión: xmgz.eu

A partir de biografías, citas atribuídas e documentación histórica, o autor tece un relato cos personaxes que na primeira metade do século XX estableceron as bases teóricas das matemáticas e a física (de partículas) que propiciaron os avances tecnolóxicos da segunda metade do século.

O relato susténtase nos testemuños narrados en primeira persoa (excepto o protagonista principal), como se estivesemos vendo un documental onde os protagonistas contan a cámara a súa versión, sen ter un narrador que nos guíe. Falan dun xeito directo e cru, case como se sentisen alivio por poder falar finalmente, como sendo conscientes que todos os pecados prescribiron.

Uns falan dos outros e sobre si mesmos fiando unha historia de influencias positivas, que alimentan o talento de outras persoas co seu propio, e tamén negativas, con relacións tóxicas, de dominación, de abuso, traicións, etc. Así, a figura central da novela é John von Neumann, respetada e admirada por todas esas mentes privilexiadas, pero cunha personalidade conflitiva. Non só fixo aportacións teóricas fundamentais, se non que materializou no mundo real eses fundamentos teóricos. Máquinas que pensan

Algunha das súas concrecións foi terrible xa no seu momento e na novela lemos citas dos protagonistas sobre os dilemas éticos que suscitaba entre a comunidade científica, onde Neumann parecía non sufrir en absoluto ese debate interno.

Na segunda parte da novela temos unha crónica periodística marabillosa. Defínoa así, pero é un relato moi ben escrito sobre o que implica que unha máquina pense, o que sentimos os humanos cando unha máquina pensa mellor que un cerebro humano.

Esa experiencia téñena (tivérona) os grandes mestres do xadrez e do go, que se enfrontaron a máquinas cada vez máis «pensantes», non só con maior capacidade de cálculo, se non que tomaban decisións propias, «creativas», adaptándose. Máquinas descritas por persoas como Turing, Neumann e os seus contemporáneos.

Toda a novela é fascinante, pola intensidade e forza que teñen as protagonistas, pero a última crónica xunta nun relato o compendio do que Neumann foi quen de ver cincuenta anos antes e para o que estableceu a arquitectura que aínda se usa nas computadoras actuais a partir da súa formulación teórica. É a personalidade dos personaxes quen dota de forza á novela e te engancha.

Lectura totalmente recomendable¹.

Podes escoitar ou ler a Labatut nunha entrevista na NPR

¹ dispoñible en galiciale.gal (ebiblio.es)

orixe da recensión: xmgz.eu

A partir de biografías, citas atribuídas e documentación histórica, o autor tece un relato cos personaxes que na primeira metade do século XX estableceron as bases teóricas das matemáticas e a física (de partículas) que propiciaron os avances tecnolóxicos da segunda metade do século.

O relato susténtase nos testemuños narrados en primeira persoa (excepto o protagonista principal), como se estivesemos vendo un documental onde os protagonistas contan a cámara a súa versión, sen ter un narrador que nos guíe. Falan dun xeito directo e cru, case como se sentisen alivio por poder falar finalmente, como sendo conscientes que todos os pecados prescribiron.

Uns falan dos outros e sobre si mesmos fiando unha historia de influencias positivas, que alimentan o talento de outras persoas co seu propio, e tamén negativas, con relacións tóxicas, de dominación, de abuso, traicións, etc. Así, a figura central da novela é John von Neumann, respetada e admirada por todas esas mentes privilexiadas, pero cunha personalidade conflitiva. Non só fixo aportacións teóricas fundamentais, se non que materializou no mundo real eses fundamentos teóricos. Máquinas que pensan

Algunha das súas concrecións foi terrible xa no seu momento e na novela lemos citas dos protagonistas sobre os dilemas éticos que suscitaba entre a comunidade científica, onde Neumann parecía non sufrir en absoluto ese debate interno.

Na segunda parte da novela temos unha crónica periodística marabillosa. Defínoa así, pero é un relato moi ben escrito sobre o que implica que unha máquina pense, o que sentimos os humanos cando unha máquina pensa mellor que un cerebro humano.

Esa experiencia téñena (tivérona) os grandes mestres do xadrez e do go, que se enfrontaron a máquinas cada vez máis «pensantes», non só con maior capacidade de cálculo, se non que tomaban decisións propias, «creativas», adaptándose. Máquinas descritas por persoas como Turing, Neumann e os seus contemporáneos.

Toda a novela é fascinante, pola intensidade e forza que teñen as protagonistas, pero a última crónica xunta nun relato o compendio do que Neumann foi quen de ver cincuenta anos antes e para o que estableceu a arquitectura que aínda se usa nas computadoras actuais a partir da súa formulación teórica. É a personalidade dos personaxes quen dota de forza á novela e te engancha.

Lectura totalmente recomendable¹.

Podes escoitar ou ler a Labatut nunha entrevista na NPR

¹ dispoñible en galiciale.gal (ebiblio.es)

This book is well crafted, to the point I had to remind myself several times that its first person accounts weren't real. Labatut turns these historical figures into believable and distinct characters with individual voices.

I learned several things about John von Neumann that I didn't know, and became interested enough to probably read more deeply in the future.

Apart from a few short quotes we don't hear from von Neumann himself in the book, and that choice really helps underscore how impossibly unique he was. Not to mention how strongly others would react to him.

Given some of the marketing around this book, I was a little disappointed to realise that (as far I know) the fiction doesn't venture far beyond historical fact. Based on how it was presented I was expecting the final act to be somehow speculative, based on more of von Neumann's ideas coming to fruition, but that's not what it actually is.

I didn't quite get the Prologue chapters about Go and AI. These are written in a more journalistic style and I couldn't connect them that strongly to the main book. A good piece on its own, but I don't quite understand why it got included here instead of becoming a longform magazine feature or something.

Still, a good read that provides much personal illumination of "the alien" while also reminding us how much of the twentieth century he contributed to.

Really good stuff, just wish the AI pieces towards they end didn't meander as much.

È un libro che supera la divulgazione per approdare su una dimensione nuova , quella del romanzo divulgativo, in cui però l'aspetto divulgativo è infarcito da personaggi e dai loro rispettivi punti di vista. Ovviamente scorre molto meglio di un saggio divulgativo ma permane un'ambiguità di fondo che inquina un po' tutto. Probabilmente deve essere accompagnato da altri testi più classici sul tema che ne facciano da contraltare, testi che sono peraltro indicati dall'autore stesso nei ringraziamenti.

Il libro scorre benissimo e l'intreccio è ben congeniato. Non vedo l'ora di leggere altro di questo autore!

La biografía de John von Neumann contada a través de parientes, amigos y colaboradores sirve de coartada para hacer un repaso por los grandes genios de la física y las matemáticas de las primeras décadas del siglo XX, para continuar por los primeros computadores.

La primera mitad de MANIAC me ha encantado, sobre todo la parte en que cuenta los intentos de encontrar una teoría formal para las matemáticas, hasta que Gödel lo tiró todo por los suelos. Me recuerdó mucho mis sufrimientos en los primeros años de la carrera.

Luego la cosa se tuerce un poco hacia el misticismo ghost in the machine que, la verdad, veo de poca aplicación a los primitivos ordenadores de los años 40, para culminar en una descripción de la agonía de von Neumann que se hace un tanto insufrible. Pero lo peor es el tercio final del libro: una crónica periodístico-deportiva del enfrentamiento entre ordenadores y hombres en el ajedrez y en go. Se me hizo pesado y sonaba mal, como una traducción apresurada del inglés.

Really enjoyed it. It covers the life of John von Neumann through the imagined voices of different people (family, friends, scientists) who know him through his life. It's ostensibly a true story but put through the fictional narration of diverse voices. But it's not simply a biography; it's more a reflection on what it means to be human, what is human intelligence, and the consequences of rapid technological change brought about by human intelligence, leading up to the creation of machine intelligence..